Nadejdą lepsze czasy

Data premiery: 27-11-2015
Reżyseria: Hanna Polak

scenariusz i reżyseria Hanna Polak
zdjęcia Hanna Polak, Mariusz Margas, Hans Jurgen Burkard, Ivan Phynogyev, Yula Galochkina, Sasha Borisov, Maxim Drozdov, Dima Rakov
dźwięk Kristian Eidnes Andersen
montaż
Marcin Kot Bastkowski, Hanna Polak
producenci Sigrid Dyekjar, Hanna Polak
produkcja Danish Documentary Production, Hanna Polak Films
koprodukcja HBO Europe

współfinansowanie Polski Instytut Sztuki Filmowej, Duński Instytut Filmowy
dystrybucja Against Gravity

kolor, 94′
Polska, Dania 2014

Tylko osiemnaście kilometrów od Kremla i Placu Czerwonego jest swałka, czyli rosyjskie wysypisko śmieci. Akcja filmu rozgrywa się na największym wysypisku śmieci w Europie, które ma wysokość siedemnastopiętrowego budynku i ponad dwa kilometry długości. Jest to otoczony murem obszar, na teren którego nikt nie może się przedostać – z wyjątkiem śmieciarek, które wjeżdżają i wyjeżdżają z przerażającą regularnością robota. Swałka to „zakazane terytorium”- ogromne, bezkresne.

A jednak nie tylko śmieciarki przenikają na ten ogrodzony teren – żyją tu ludzie, jest ich około tysiąca: najuboższa, pozbawiona wszelkich środków do życia grupa społeczna Rosji. Swałka jest ich ostatnim miejscem przeznaczenia, jedynym schronieniem, ostatnim przystankiem przed jedyną ostatnią opcją – śmiercią. Jedenastoletnia Jula, bohaterka filmu, jest jedną z nich. Odgrodzona płotem z betonu od reszty świata, oficjalnie nie istnieje. Jula dorasta w świecie nędzy i rozkładu. Jednak, jak każda dorastająca dziewczynka, Julia marzy, śmieje się i zakochuje, maluje włosy i robi makijaż, żeby pięknie wyglądać. Żartuje, słucha muzyki, czyta czasopisma wyciągnięte ze sterty śmieci, aby wiedzieć, co dzieje się w zewnętrznym świecie–świecie, o którym może tylko pomarzyć, na który tylko może spojrzeć z daleka, z ogromnej góry śmieci, która jest jej domem. Piękne i pełne kolorowych świateł miasto kusi z daleka. Światła i reklamy Moskwy, błyszczą, lśnią swoim bogactwem i mrugają bezczelnie do odartych ze wszystkiego mieszkańców wysypiska. Ludzie po tej stronie płotu mogą sobie tylko pomarzyć o normalnym życiu. I marzą. Marzą o szczęściu i normalności, które zdają się wciąż czekać na nich na wyciągnięcie ręki, po drugiej stronie płotu. Jula ma tylko jedno marzenie: wyrwać się z wysypiska.