Rocznica śmierci prof. Eweliny Nurczyńskiej-Fidelskiej

28 kwietnia 2017 roku mija pierwsza rocznica śmierci prof. Eweliny Nurczyńskiej-Fidelskiej.

Prof. Ewelina Nurczyńska-Fidelska zmarła 28 kwietnia 2016 roku w Łodzi. Była wybitnym historykiem filmu, współtwórczynią, popularyzatorką i wieloletnią kierowniczką ośrodka badań i studiów filmoznawczych na Uniwersytecie Łódzkim. Autorką cenionych monografii, poświęconych Filipowi Bajonowi, Andrzejowi Munkowi oraz Andrzejowi Wajdzie. Laureatką Nagrody Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej w kategorii: krytyka filmowa (2011).

Ścieżka naukowa

Ewelina Nurczyńska-Fidelska urodziła się 11 sierpnia 1938 roku w Łodzi w rodzinie polsko-niemieckiej. Jej studia, na wydziale polonistycznym, a następnie droga naukowo-zawodowa była od początku była związana głównie z Uniwersytetem Łódzkim. Z przerwą w latach 1960-1966, kiedy uczyła w szkole jako nauczycielka języka polskiego, a następnie w latach 1966-1969 kiedy była asystentem w Instytucie Sztuki PAN w Warszawie (u prof. Jerzego Toeplitza i prof. Aleksandra Jackiewicza). W 1969 roku powróciła na łódzką Alma Mater, gdzie rozpoczęła – trwającą przez ponad cztery dekady – pracę dydaktyczno-naukową w Zakładzie Wiedzy o Filmie UŁ. W 1975 roku na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach uzyskała tytuł doktora nauk humanistycznych, a w 1989 roku a Uniwersytecie Wrocławskim tytuł doktora habilitowanego. Przez wiele lat była kierownikiem Zakładu Wiedzy o Filmie UŁ (w 1998 r. Zakład przekształcono w Katedrę Mediów i Kultury Audiowizualnej). Pod jej opieką naukowo-pedagogiczną powstało ponad 200 prac magisterskich i 11 doktorskich.

Dla dobra kina i kinomanów

Równolegle do pracy naukowej już od lat 60. pisała również recenzje i artykuły o tematyce filmowej na łamach tygodnika „Odgłosy”. Jest autorką kilku monografii („ Andrzej Munk”, „Polska klasyka literacka według Andrzeja Wajdy”, „Czas i przesłona. O Filipie Bajonie i jego twórczości”) oraz szeregu publikacji z zakresu szeroko rozumianej edukacji filmowej (m.in. „Edukacja filmowa na tle kultury literackiej”, „Film w szkolnej edukacji humanistycznej”, „Kino polskie w trzynastu sekwencjach”). W połowie lat 80. stworzyła, istniejący do dziś, Centralny Gabinet Edukacji Filmowej. Przez ćwierć wieku współorganizowała oraz aktywnie uczestniczyła w bliskich jej sercu Ogólnopolskich Konferencjach Filmoznawczych, które obecnie odbywają w Radziejowicach. Z wielką radością i zaangażowaniem wspierała działanie, funkcjonującej pod auspicjami Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, Filmoteki Szkolnej. Była wieloletnim członkiem Komitetu Nauk o Sztuce PAN, Polskiego Towarzystwa Filmu Naukowego, Stowarzyszenia Filmowców Polskich oraz Polskiego Towarzystwa Badań nad Filmem i Mediami.

28.04.2017